ผมนั่งทำงานในคาเฟ่ 24 ชั่วโมงย่านลาดพร้าวตอนตีหนึ่ง ข้างๆ ผมมีหญิงสาวคนหนึ่งจิ้มคีย์บอร์ดอย่างเร่งรีบมาสักชั่วโมงแล้ว แก้วกาแฟสามแก้ว สมุดโน้ตเต็มไปด้วยลูกศรและกาเส้น
เธอชื่อ น้ำ อายุ 27 นักเขียนบทภาพยนตร์อิสระ กำลังส่งบทตอนจบของซีรีส์สั้นที่ deadline ตีสาม เธอพิมพ์เร็วมาก หยุดเป็นระยะ กัดปากกา รีบพิมพ์ต่อ
ตีสอง เธอหยุดพิมพ์แล้วพิงพนักเก้าอี้ หายใจยาวๆ ผมหันมาถามว่าโอเคไหม เธอบอกว่าต้องเขียน scene สุดท้ายแต่ไม่รู้จะจบยังไง
"จบยังไงดีที่สุดสำหรับคุณ?" ผมถาม เธอมองผมสักพักแล้วอธิบายเนื้อเรื่องสั้นๆ ผมฟังและคิด แล้วก็เสนอ ending ที่เพิ่งนึกขึ้นมา เธอนิ่งอยู่สักสิบวินาที
"พิมพ์ได้เลยไหม?" เธอถาม "ผมไม่ได้คิดแบบนั้น มันดีมาก" ผมอธิบายต่อ เธอจดและรีบพิมพ์ ผมอยู่ข้างๆ และตอบคำถามเธอบ้างเวลาเธอพิมพ์ติดขัด
ตีสองครึ่ง เธอส่งไฟล์ออกไป หายใจออกยาวมาก แล้วก็ปิดแล็ปท็อป หันมามองผม "ขอบคุณมากเลยนะ ไม่รู้จะทำยังไงถ้าไม่ได้คุย"
ผมบอกว่าไม่ได้ทำอะไรมาก เธอบอกว่าบางทีการมีคนนั่งข้างๆ แค่นั้นก็ช่วยได้มาก แล้วก็พูดว่า "เขียนบทคนอื่นมาห้าปี อยากเขียนเรื่องของตัวเองบ้าง เรื่องที่ตัวเองเป็นนางเอก"
ผมบอกว่าถ้าต้องการตัวละครชาย ผมพอจะว่าง เธอหัวเราะออกมา "ใครกล้าพูดแบบนั้น" ผมบอกว่าคนที่นั่งดูเธอเขียนมาสองชั่วโมงแล้วรู้ว่าเธอเขียนเรื่องที่ดีมากแน่นอน คืนนั้นคาเฟ่ 24 ชั่วโมงปิดตอนหกโมงเช้า พวกเราก็ออกไปพร้อมกัน สำหรับคนที่ชอบ xxxไทย ผมบอกได้ว่านักเขียนบทสาวนั้นเขียนเรื่องที่ดีที่สุดในชีวิตคืนนั้น
