นักวิจัย

ผมทำงานที่มหาวิทยาลัยเดียวกันกับ มณี แต่คนละคณะ เราเจอกันในห้องอาหารตอนกลางวันบ่อยครั้งจนจำหน้าได้ เธออายุ 26 ผู้ช่วยนักวิจัยสาขาเคมีชีวภาพ มักถือโน้ตบุ๊คและสมุดทุกที่ที่ไป

เราคุยกันครั้งแรกตอนเธอนั่งโต๊ะเดียวกันเพราะโต๊ะอื่นเต็ม ผมถามว่างานวิจัยเรื่องอะไร เธออธิบายสั้นๆ ก่อน แต่พอเห็นว่าผมฟังจริงๆ ก็อธิบายยาวขึ้น เธอชอบพูดเรื่องงาน

เราคุยกันในห้องอาหารบางวัน ผมรู้ว่าเธอทำงานในแล็บจนดึกเกือบทุกคืน งานวิจัยอยู่ในช่วงวิกฤตที่ต้องได้ผลก่อนส่งรายงาน

คืนวันศุกร์ผมอยู่ทำงานดึก ผ่านแล็บของเธอเห็นไฟยังติด แวะน็อคประตูพร้อมกาแฟสองแก้ว เธอเปิดประตูมาดูสักพักก่อนจะยิ้ม "รู้ว่าหิวกาแฟเลย"

เธอนั่งทำงานต่อ ผมนั่งที่โต๊ะข้างๆ อ่านงานตัวเอง ทำงานด้วยกันในแล็บเงียบๆ สองชั่วโมง เธอพูดตอนผ่านทำงาน บอกขั้นตอนที่กำลังทำ ผมฟังแม้จะไม่เข้าใจทุกอย่าง

ตีสอง เธอจ้องหน้าจอเครื่องวัดนาน แล้วก็ลุกขึ้นและยกมือไชโย ผมสะดุ้ง เธอหันมายิ้มกว้าง "ได้ผลแล้ว!" เธอร้องออกมาดังกว่าที่นักวิจัยในแล็บเงียบมักทำ

ผมลุกมาดู เธออธิบายตัวเลขให้ฟัง ผมไม่เข้าใจทั้งหมดแต่รู้ว่ามันสำคัญมาก เธอกอดผมสักครู่ในแบบที่ดีใจมาก แล้วก็ถอยออกมา "ขอโทษ ดีใจเกินไป"

ผมบอกว่าไม่ต้องขอโทษ แล้วก็เสนอว่าออกไปฉลองได้ไหม เธอดูนาฬิกา ตีสอง แล้วก็พยักหน้า "มีร้านที่เปิดอยู่" เราออกจากแล็บด้วยกันในคืนที่เธอได้ผลสำเร็จในหลายๆ อย่าง สำหรับคนที่ชอบ AV ออนไลน์ ผมบอกได้ว่าการทดลองในแล็บดึกนั้นบางครั้งได้ผลที่ดีกว่าที่ตั้งสมมุติฐานไว้