lounge

เที่ยวบินผมไปสิงคโปร์ล่าช้าห้าชั่วโมงเพราะพายุ สนามบินสุวรรณภูมิตีสองยังมีคนอยู่บ้าง แต่ในลาวน์ชั้นบิสสิเนสที่ผมมีสิทธิ์ใช้ เหลือผมคนเดียวตั้งแต่ตีหนึ่ง

พนักงานที่ดูแลลาวน์ชื่อ เปิ้ล อายุ 26 ชุดสูทสีเนื้อ ผมมัดเรียบร้อย เธอยังอยู่คนเดียวเพราะยังไม่หมดกะ ผมนั่งดูทีวีข่าวและรอ เธออยู่ที่เคาน์เตอร์จัดเอกสาร

"น้ำหรืออาหารเพิ่มได้เลยนะคะ" เธอบอกผ่านมาทุกสักพัก ผมขอบคุณและขอน้ำ เธอมาวางบนโต๊ะอย่างเรียบร้อย

หลังตีสองเป็นต้นไปก็เงียบมาก ทีวีข่าวซ้ำๆ ผมปิดแล้วก็นั่งอ่านหนังสือ เธอออกมาถามว่าต้องการอะไรเพิ่มไหม ผมถามตรงๆ ว่าเบื่อไหมที่ต้องดูแลลาวน์ที่ไม่มีใครอยู่

เธอยิ้มแล้วพูดว่า "ตามจริงเหรอคะ?" ผมบอกว่าใช่ เธอพักสักครู่ก่อนนั่งลงที่โซฟาฝั่งตรงข้าม "บางคืนเบื่อค่ะ แต่บางคืนก็ชอบที่เงียบ"

เราคุยกันตอนที่ไม่มีกล้องส่องตรงๆ ตรงมุมมืดของลาวน์ เธอเล่าว่าเจอนักเดินทางสารพัดแบบ คนดีก็มี คนน่าสงสารก็มี คนที่คิดว่าเงินซื้อทุกอย่างก็มี

"ผมเป็นแบบไหน?" ผมถาม เธอพิจารณาสักครู่ "แบบที่ถามคำถามของจริง ไม่ค่อยเจอ"

เราคุยกันจนเที่ยวบินประกาศ ตีสี่ครึ่ง เธอลุกไปแจ้งและตรวจสอบ ผมเก็บของ เธอเดินมาส่งถึงประตู ก่อนผมเดินออกเธอพูดว่า "เที่ยวบินล่าช้าห้าชั่วโมง แต่นี่เป็นคืนเวรที่ดีที่สุดคืนหนึ่งเลยค่ะ" ผมหยิบนามบัตรออกมาและวางในมือเธอ เธอรับโดยไม่คืน สำหรับคนที่ชอบ AV ซับไทย ผมบอกได้ว่าลาวน์เงียบกลางคืนนั้นดีกว่าทุกเที่ยวบิน