เรื่องเสียวโรแมนติก

ผมไปเขาค้อคนเดียวสามวัน คืนแรกนอนไม่หลับเพราะอากาศเย็นผิดคาด ออกไปนั่งหน้าเต็นท์แล้วก็เห็นท้องฟ้าที่ดาวเยอะมากกว่าที่เคยเห็นในกรุงเทพ

มีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่บนก้อนหินข้างๆ กล้องโทรทรรศน์ขนาดกลาง เธอชื่อ ดาว อายุ 27 มีหมวกบีนี่สีกรม กางเกงเทรคกิ้ง กำลังจดบางอย่างลงในสมุด เธอเป็นนักดาราศาสตร์สมัครเล่นที่จริงจัง มาเก็บข้อมูลดาวฤกษ์ในโปรเจกต์ส่วนตัว

"ดาวอะไรตรงนั้นครับ?" ผมถาม ชี้ไปที่กลุ่มดาวสว่างมุมขวา เธอเงยหน้ามาดู แล้วก็บอกชื่อทันที พร้อมอธิบายว่าอยู่ห่างจากโลกกี่ปีแสง ผมทึ่งมาก

เธอเสนอให้ดูผ่านกล้อง ผมก้มดูแล้วก็อึ้ง มันต่างจากดูด้วยตาเปล่ามากมาย เธออธิบายทุกอย่างที่เห็นด้วยความสนุก เสียงเธอตื่นเต้นขึ้นเมื่อเล่าเรื่องดาว

"เริ่มสนใจดาวตอนไหน?" ผมถาม เธอเล่าว่าตอนอายุสิบสอง ดูหนังสือการ์ตูนวิทยาศาสตร์แล้วก็หลงใหลมาตลอด เรียนจบฟิสิกส์แต่ทำงานออฟฟิศ ดาราศาสตร์เป็นสิ่งที่ทำเพราะรัก

เราอยู่ด้วยกันบนเขานั้นจนตีสี่ เธอชี้ดาวและเล่าเรื่องดาวทุกกลุ่มที่ถามอย่างอดทน ผมฟังทุกอย่างอย่างจริงจัง เธอบอกว่าส่วนใหญ่คนไม่ค่อยฟังนาน

"คุณเป็นคนแรกที่ฟังถึงตีสี่เลยนะ" เธอพูด ผมบอกว่าเพราะมันน่าฟังจริงๆ เธอหัวเราะเบาๆ ในความมืด เสียงไม่ดังเพราะไม่อยากรบกวนความเงียบ

ตีห้า ฟ้าเริ่มสาง เธอเก็บกล้องโทรทรรศน์ด้วยความระมัดระวัง ผมช่วยถือกระเป๋าให้ เธอขอบคุณ ก่อนแยกทางเธอหันมาพูดว่า "ถ้าคืนนี้ฟ้าโปร่งอีก มาดูด้วยกันได้ไหม?" ผมพยักหน้าก่อนที่เธอจะพูดจบ คืนที่สองบนเขาเราอยู่ด้วยกันจนฟ้าสว่างอีกครั้ง แต่ไม่ได้แค่ดูดาว สำหรับคนที่ชอบ ดูหนังเอ็ก ผมบอกได้ว่าท้องฟ้าเต็มดาวนั้นโรแมนติกกว่าทุกฉาก

ผมลงคลาสเซรามิกเพราะเพื่อนแนะนำว่าช่วยผ่อนคลายความเครียดจากงาน คลาสพื้นฐานเสาร์บ่ายสี่คน ครูสอนชื่อ นุ่ม อายุ 26 ผมดำๆ เกล้าหลวมๆ ชุดดินย้อมสีที่แสดงว่าทำงานนี้มาหลายปีแล้ว

เธอสอนอย่างอดทนมาก ทุกคนในคลาสไม่มีประสบการณ์ เธอเดินแวะช่วยทีละคน มือเธอจัดดินที่พังอย่างชำนาญทุกครั้ง ผมดูมือเธอทำงานและคิดว่าเธอทำมาหลายพันชั่วโมงแล้ว

ผมลงคลาสต่อสี่ครั้ง ชิ้นงานผมพัฒนาขึ้นบ้าง แต่ก็ยังรู้สึกว่ายังไม่ได้จริงๆ เธอบอกว่าต้องฝึกมากกว่านี้ และถ้าสนใจมีเวิร์กชอปเปิดพื้นที่บางคืนให้คนมาฝึกเอง

ผมมาเวิร์กชอปคืนพุธ มีคนสองสามคน เธออยู่ทำงานตัวเองในมุมหนึ่ง ทุกคนนั่งทำงานใครงานมัน บรรยากาศเงียบแต่ไม่อึดอัด

คนอื่นๆ กลับไปทีละคนตอนสามทุ่ม เหลือผมกับเธอ เธอทำงานต่อ ผมก็ทำต่อ บางทีก็ถามกัน เธอมาช่วยแก้ปัญหาจานที่ผมปั้นอยู่

"มือต้องรู้สึกกับดินนะ" เธอพูดขณะที่ช่วยประคองมือผมปั้น "ถ้าบีบแรงเกินไปมันจะพัง ต้องนุ่มแต่มั่นคง" ผมรู้สึกมือเธอนำมือผมขึ้นลงอย่างช้าๆ

จานออกมาดีกว่าที่เคยทำเลย เธอดูพอใจ "ดีขึ้นมากเลย" แล้วก็ยังคงมือแตะมือผมอยู่สักพัก ทั้งคู่รู้ว่าจานเสร็จแล้ว แต่ก็ยังอยู่ในท่าเดิม

เธอหันมามองผมในระยะใกล้ มีดินเล็กๆ ติดแก้มเธอ ผมเอื้อมเช็ดให้ เธอไม่ถอยหลัง

คืนนั้นเราอยู่ในเวิร์กชอปจนเที่ยงคืน ได้ทำงานและได้บางอย่างที่ดีกว่าดิน สำหรับคนที่ชอบ คลิปเย็ดxxx ผมบอกได้ว่าดินเหนียวในมือช่างสาวนั้นนุ่มและอบอุ่นกว่าที่คิด

เที่ยวบินผมไปสิงคโปร์ล่าช้าห้าชั่วโมงเพราะพายุ สนามบินสุวรรณภูมิตีสองยังมีคนอยู่บ้าง แต่ในลาวน์ชั้นบิสสิเนสที่ผมมีสิทธิ์ใช้ เหลือผมคนเดียวตั้งแต่ตีหนึ่ง

พนักงานที่ดูแลลาวน์ชื่อ เปิ้ล อายุ 26 ชุดสูทสีเนื้อ ผมมัดเรียบร้อย เธอยังอยู่คนเดียวเพราะยังไม่หมดกะ ผมนั่งดูทีวีข่าวและรอ เธออยู่ที่เคาน์เตอร์จัดเอกสาร

"น้ำหรืออาหารเพิ่มได้เลยนะคะ" เธอบอกผ่านมาทุกสักพัก ผมขอบคุณและขอน้ำ เธอมาวางบนโต๊ะอย่างเรียบร้อย

หลังตีสองเป็นต้นไปก็เงียบมาก ทีวีข่าวซ้ำๆ ผมปิดแล้วก็นั่งอ่านหนังสือ เธอออกมาถามว่าต้องการอะไรเพิ่มไหม ผมถามตรงๆ ว่าเบื่อไหมที่ต้องดูแลลาวน์ที่ไม่มีใครอยู่

เธอยิ้มแล้วพูดว่า "ตามจริงเหรอคะ?" ผมบอกว่าใช่ เธอพักสักครู่ก่อนนั่งลงที่โซฟาฝั่งตรงข้าม "บางคืนเบื่อค่ะ แต่บางคืนก็ชอบที่เงียบ"

เราคุยกันตอนที่ไม่มีกล้องส่องตรงๆ ตรงมุมมืดของลาวน์ เธอเล่าว่าเจอนักเดินทางสารพัดแบบ คนดีก็มี คนน่าสงสารก็มี คนที่คิดว่าเงินซื้อทุกอย่างก็มี

"ผมเป็นแบบไหน?" ผมถาม เธอพิจารณาสักครู่ "แบบที่ถามคำถามของจริง ไม่ค่อยเจอ"

เราคุยกันจนเที่ยวบินประกาศ ตีสี่ครึ่ง เธอลุกไปแจ้งและตรวจสอบ ผมเก็บของ เธอเดินมาส่งถึงประตู ก่อนผมเดินออกเธอพูดว่า "เที่ยวบินล่าช้าห้าชั่วโมง แต่นี่เป็นคืนเวรที่ดีที่สุดคืนหนึ่งเลยค่ะ" ผมหยิบนามบัตรออกมาและวางในมือเธอ เธอรับโดยไม่คืน สำหรับคนที่ชอบ AV ซับไทย ผมบอกได้ว่าลาวน์เงียบกลางคืนนั้นดีกว่าทุกเที่ยวบิน

ผมเดินผ่านโบสถ์เก่าย่านสีลมตอนสองทุ่มครึ่งหลังประชุมกินเวลานาน ประตูหลักปิด แต่ประตูข้างเปิดอยู่และมีแสงไฟออกมา ผมได้ยินเสียงร้องดังออกมา เสียงผู้หญิงร้องเพลงคลาสสิกคนเดียว

ผมยืนฟังที่ประตูสักสองนาที แล้วก็ค่อยๆ เข้าไปข้างในด้วยความเกรงใจ นั่งที่ม้านั่งไม้หลังสุด ห้องโถงว่างเปล่า ยกเว้นสาวคนหนึ่งยืนที่แท่นอ่านบทสวดกลางโบสถ์ กานต์ อายุ 25 ชุดนักร้องสีดำ ผมยาวคลื่นเบาๆ ร้องเพลงโดยหลับตาและไม่รู้ว่ามีคนฟัง

ผมนั่งเงียบมาก ฟังเธอร้องจนจบเพลงสั้นๆ เธอเปิดตาแล้วก็สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นผม "โอ้โห ตกใจมากค่ะ" เธอพูด ผมขอโทษที่ไม่ได้บอก

"แต่ก็ดีใจนะที่มีคนฟัง" เธอเพิ่มเติม "ซ้อมคนเดียวนิ่งเกินไปบางที" เธออธิบายว่าเป็นส่วนหนึ่งของคณะประสานเสียงของโบสถ์ แต่ซ้อมเพิ่มคนเดียวหลังทุกคนกลับเพราะมีเพลงยากที่ยังไม่ได้

"ร้องได้ดีมากเลยครับ" ผมพูดจริงๆ เธอขอบคุณด้วยรอยยิ้มที่อาย เธอถามว่าผมชอบเพลงคลาสสิกไหม ผมบอกว่าไม่ได้ฟังบ่อย แต่เสียงเธอทำให้อยากฟัง

เธอร้องอีกสองเพลงให้ฟัง ครั้งนี้รู้ว่ามีคนฟัง เธอร้องต่างออกไปเล็กน้อย เปิดกว่า เธอเองก็รู้สึกว่าต่างออกไป บอกว่ามีคนฟังมันให้พลังงานต่างกัน

เธอเก็บโน้ตเพลงลงกระเป๋า ผมลุกมาช่วยปิดไฟ เราออกมาด้วยกันที่ประตูข้าง อากาศเย็น เธอถามว่าผมอยู่แถวนี้ไหม ผมบอกว่าทำงานแถวนี้ เธอพูดว่าตัวเองก็พักใกล้ๆ "ไปกินข้าวด้วยกันได้ไหม? ซ้อมนานหิวแล้ว" คืนนั้นเราไปกินข้าวและฟังเธอร้องเพลงที่เธอชอบให้ฟังด้วยเสียงเบาๆ ในร้านอาหาร สำหรับคนที่ชอบ คลิปโป๊ไทย ผมบอกได้ว่าเสียงร้องในโบสถ์เปล่านั้นงดงามกว่าทุกเสียงที่เคยได้ยิน

ผมออฟฟิศหนักมานานสองเดือน ไหล่ตึงและหลังปวด เพื่อนแนะนำสปาแผนไทยย่านทองหล่อที่บอกว่าหมอนวดดีมาก จองไปตอนสองทุ่มครึ่งซึ่งเป็นเซสชั่นสุดท้ายของวัน

หมอนวดชื่อ อ้อย อายุ 27 นำผมเข้าห้องส่วนตัวเล็กๆ ที่กลิ่นน้ำมันหอมระเหยเบาๆ ผ้าขาว เสื้อผ้างาม ท่าทางสงบ เธอถามเรื่องอาการก่อนทำเสมอ ฟังอย่างตั้งใจ

"ปวดตรงไหนมากที่สุดคะ?" เธอถาม ผมบอกว่าไหล่ขวาและกลางหลัง เธอจดลงในใจแล้วก็เริ่มนวด

นิ้วมือเธอแม่นยำมาก ตรงจุดที่ตึงทุกจุด ผมรู้สึกว่าเธอรู้ร่างกายผมดีกว่าผมรู้เองเสียอีก บางจุดเธอกดแล้วผมรู้สึกเจ็บเล็กน้อยแต่ก็รู้ว่าถูกต้อง

เกือบสิ้นชั่วโมง เธอถามว่าดีขึ้นไหม ผมบอกว่าดีขึ้นมากจริงๆ เธอพยักหน้า "ไหล่คุณตึงมากนะคะ ทำงานนานแค่ไหน?" ผมบอก เธอบอกว่าต้องยืดก่อนนอนทุกคืน แล้วก็สอนท่ายืดให้

หลังเซสชั่น ผมแต่งตัวกลับ เธอนั่งจดข้อมูลที่เคาน์เตอร์เล็กๆ คนอื่นในสปากลับไปหมดแล้ว ผมจ่ายเงินและถามว่าเธอกลับบ้านได้ปลอดภัยไหมช่วงดึก เธอบอกว่าขับรถเอง ไม่มีปัญหา

"กินข้าวเย็นยัง?" เธอถามขณะกำลังเก็บของ ผมบอกว่าเปล่า เธอก็บอกว่าเธอก็เปล่าเหมือนกัน เพิ่งหมดงาน "ถ้าอยากกินด้วยกันก็ได้นะคะ" เธอพูดเบาๆ เหมือนไม่แน่ใจว่าจะพูด

ผมพยักหน้าและรอเธอเก็บของ เธอเปลี่ยนชุดออกมาในชุดธรรมดา ดูต่างจากชุดสปาชอบกล เราไปกินข้าวที่ร้านใกล้ๆ และผมได้รู้จักเธอในแบบที่ไม่ใช่ลูกค้า สำหรับคนที่ชอบดู คลิปxxx ผมบอกได้ว่าหมอนวดสปาสาวดูแลได้มากกว่าไหล่และหลัง

ผมนั่งทำงานในคาเฟ่ 24 ชั่วโมงย่านลาดพร้าวตอนตีหนึ่ง ข้างๆ ผมมีหญิงสาวคนหนึ่งจิ้มคีย์บอร์ดอย่างเร่งรีบมาสักชั่วโมงแล้ว แก้วกาแฟสามแก้ว สมุดโน้ตเต็มไปด้วยลูกศรและกาเส้น

เธอชื่อ น้ำ อายุ 27 นักเขียนบทภาพยนตร์อิสระ กำลังส่งบทตอนจบของซีรีส์สั้นที่ deadline ตีสาม เธอพิมพ์เร็วมาก หยุดเป็นระยะ กัดปากกา รีบพิมพ์ต่อ

ตีสอง เธอหยุดพิมพ์แล้วพิงพนักเก้าอี้ หายใจยาวๆ ผมหันมาถามว่าโอเคไหม เธอบอกว่าต้องเขียน scene สุดท้ายแต่ไม่รู้จะจบยังไง

"จบยังไงดีที่สุดสำหรับคุณ?" ผมถาม เธอมองผมสักพักแล้วอธิบายเนื้อเรื่องสั้นๆ ผมฟังและคิด แล้วก็เสนอ ending ที่เพิ่งนึกขึ้นมา เธอนิ่งอยู่สักสิบวินาที

"พิมพ์ได้เลยไหม?" เธอถาม "ผมไม่ได้คิดแบบนั้น มันดีมาก" ผมอธิบายต่อ เธอจดและรีบพิมพ์ ผมอยู่ข้างๆ และตอบคำถามเธอบ้างเวลาเธอพิมพ์ติดขัด

ตีสองครึ่ง เธอส่งไฟล์ออกไป หายใจออกยาวมาก แล้วก็ปิดแล็ปท็อป หันมามองผม "ขอบคุณมากเลยนะ ไม่รู้จะทำยังไงถ้าไม่ได้คุย"

ผมบอกว่าไม่ได้ทำอะไรมาก เธอบอกว่าบางทีการมีคนนั่งข้างๆ แค่นั้นก็ช่วยได้มาก แล้วก็พูดว่า "เขียนบทคนอื่นมาห้าปี อยากเขียนเรื่องของตัวเองบ้าง เรื่องที่ตัวเองเป็นนางเอก"

ผมบอกว่าถ้าต้องการตัวละครชาย ผมพอจะว่าง เธอหัวเราะออกมา "ใครกล้าพูดแบบนั้น" ผมบอกว่าคนที่นั่งดูเธอเขียนมาสองชั่วโมงแล้วรู้ว่าเธอเขียนเรื่องที่ดีมากแน่นอน คืนนั้นคาเฟ่ 24 ชั่วโมงปิดตอนหกโมงเช้า พวกเราก็ออกไปพร้อมกัน สำหรับคนที่ชอบ xxxไทย ผมบอกได้ว่านักเขียนบทสาวนั้นเขียนเรื่องที่ดีที่สุดในชีวิตคืนนั้น

ผมมาส่งน้องสาวที่โรงเรียนสอนนาฏศิลป์ย่านพระนคร น้องเรียนอยู่ ผมรอในล็อบบี้ ได้ยินเสียงดนตรีไทยออกมาจากห้องด้านใน เดินตามเสียงไปและเห็นห้องกระจกมีหญิงสาวรำอยู่คนเดียว

เธอชื่อ กนก อายุ 28 ครูสอนนาฏศิลป์ไทย ชุดแสดงสีเหลืองทอง เครื่องประดับศีรษะ รำอย่างงดงามมาก ทุกนิ้วทุกท่าแม่นยำ ดูเหมือนเธอทำมาตลอดชีวิต

ผมยืนดูที่ประตูกระจกโดยไม่กล้าเข้าไป เธอรำอยู่นานสิบห้านาทีโดยไม่เห็นผม ดนตรีหยุดเธอก็หยุด เธอเดินไปเปิดเพลงซ้ำแล้วก็รำอีกรอบด้วยสีหน้าที่จดจ่อ

ครั้งที่สามเธอหันมาเห็นผมและหยุด ผมรีบพยักหน้าขอโทษ เธอยิ้มแทนที่จะโกรธ "ดูนานไหมคะ?" ผมบอกว่าสักสามรอบ เธอหัวเราะเบาๆ "ไม่น่าเชื่อว่าไม่สังเกตเลย"

เธอออกมาคุยที่ประตู บอกว่าซ้อมก่อนโชว์พรุ่งนี้ที่ศาลาว่าการ ท่าหนึ่งยังไม่เนียนพอ ผมบอกว่าดูดีมากแล้ว เธอบอกว่าคนรำถึงรู้ว่าดีพอหรือยัง

"สอนได้ไหมว่ารำท่าอะไรอยู่?" ผมถาม เธอมองผมสักพักแล้วก็เดินเข้าไปในห้อง ผมตาม เธออธิบายชื่อและความหมายของท่าต่างๆ แสดงให้ดูทีละท่า ผมฟังและดูอย่างจริงจัง

"ลองได้ไหม?" เธอถาม ผมยกมือขึ้นในท่าที่เธอบอก เธอหัวเราะแล้วมาจัดมือผมให้ถูกต้อง ผมรู้สึกมือเธอบาง ผิวอ่อนนุ่มในแบบที่คนทำงานศิลปะจะมี

น้องสาวผมออกมาแล้วก็เรียกผม ผมลาเธอ เธอส่งยิ้มให้ ผมขอเบอร์ก่อนก้าวออกประตู บอกว่าอยากดูโชว์พรุ่งนี้ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา "จะส่งลิงก์ซื้อตั๋วให้ค่ะ" แล้วก็ส่งเบอร์ผมมาด้วย คืนหลังโชว์เราไปกินข้าวด้วยกัน ครูสอนนาฏศิลป์รำสวยทั้งบนเวทีและในชีวิตประจำวัน สำหรับคนที่ชอบ เย็ดหีไทย ผมบอกได้ว่าท่ารำของนาฏศิลป์ไทยนั้นงามในทุกมิติ

ผมไปดูนิทรรศการพิเศษที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติตอนบ่ายสี่ พลาดเวลาปิดและยังอยู่ในห้องนิทรรศการสุดท้าย เจ้าหน้าที่มาบอกว่าพิพิธภัณฑ์ปิดแล้ว แต่ไม่ได้ไล่ออกแรงๆ

ภัณฑารักษ์ที่ดูแลนิทรรศการชื่อ สุดา อายุ 28 มาบอกให้ผมออกด้วยตนเอง เธอสังเกตว่าผมกำลังอ่านป้ายบรรยายอย่างจริงจัง ก็เลยหยุดสักพัก

"รู้เรื่องนี้ดีไหมคะ?" เธอถาม ผมบอกว่าอ่านมาบ้างแต่ไม่ได้ลึกมาก เธอถามว่าอยากรู้มากกว่าที่อยู่ในป้ายบรรยายไหม ผมพยักหน้า เธอก็เล่าเรื่องชิ้นสะสมที่ผมดูอยู่อย่างละเอียด

เธอรู้รายละเอียดมากกว่าป้ายบรรยายมาก เล่าได้น่าฟังมาก ผมถามต่อและเธอก็เล่าต่อ เดินพาไปดูชิ้นที่เชื่อมกันโดยที่ผมไม่รู้มาก่อน

"สาธารณชนไม่ได้เห็นชิ้นนี้" เธอพูดตอนเดินไปถึงห้องด้านใน "เพิ่งจัดเก็บมาจากสาขาต่างจังหวัด ยังไม่ได้ตั้งแสดง" เธอพาเข้าไปดูโดยที่เธอเองก็ดูตื่นเต้น

ชิ้นงานในห้องเก็บดูมีพลังมาก เธออธิบายที่มา ผมเH็นถึงความรักของเธอต่อสิ่งเหล่านี้ เสียงเธอเปลี่ยนไปเมื่อเล่าเรื่องโบราณวัตถุ เป็นเสียงที่ชอบสิ่งนั้นจริงๆ

"ทำงานที่นี่นานแค่ไหนแล้ว?" ผมถาม เธอบอกว่าห้าปี บอกว่าทุกวันยังรู้สึกว่ามีอะไรใหม่ให้ค้นพบ ผมบอกว่าชอบคนที่ไม่เบื่อสิ่งที่ตัวเองทำ เธอมองผมในแบบที่แตกต่างจากตอนต้น

"ไม่เคยมีนักท่องเที่ยวคนไหนขอให้เล่าต่อ" เธอพูด "ส่วนใหญ่ฟังป้ายบรรยายแล้วก็ถ่ายรูปแล้วก็ไป" ผมบอกว่าป้ายบรรยายดีแต่เสียงคนเล่ามันต่างออกไป เธอยิ้มและพาเดินดูต่อ เราออกจากพิพิธภัณฑ์เมื่อพระอาทิตย์ตกแล้ว และก็ไปนั่งคุยกันต่อที่ร้านกาแฟข้างถนน สำหรับคนที่ชอบ หนังโป๊ย่ะ ผมบอกได้ว่าพิพิธภัณฑ์หลังปิดนั้นเก็บสิ่งล้ำค่าไว้มากกว่าที่คิด

ผมซื้อเครื่องประดับให้น้องสาวที่ Instagram ของ แนน นักออกแบบจิวเวลรี่อายุ 27 ชิ้นที่ผมซื้อเป็นต่างหูเล็กๆ ที่ออกแบบมาจากรูปทรงใบไม้ งานประณีตมาก

ผมส่ง DM ขอบคุณและบอกว่าน้องสาวชอบมาก เธอตอบกลับขอบคุณและถามว่าน้องสาวชอบตรงไหน ผมถ่ายรูปน้องสาวใส่ต่างหูส่งไป เธอดีใจมาก เราก็คุยกันต่อในอินบ็อกซ์

สองอาทิตย์ต่อมาเธอโพสต์ว่ากำลังจะเสร็จ collection ชุดใหม่ ผมถามว่าดูได้ไหมก่อนประกาศขาย เธอนิ่งอยู่สักวันก่อนตอบว่าถ้าอยากมาดูที่สตูดิโอก็ได้

สตูดิโอเธออยู่ในห้องแถวย่านฝั่งธน เล็กแต่จัดดีมาก โต๊ะทำงานยาวเต็มไปด้วยเครื่องมือและงานชิ้นต่างๆ เธออยู่คนเดียว ผ้ากันเปื้อนหนัง ผมมัดสูง ดูงานมากกว่าในรูป

เธอเล่าที่มาของชิ้นงานแต่ละชิ้น concept ของ collection นี้มาจากความทรงจำรูปสมุดเก่าของยาย แต่ละชิ้นมีรูปทรงที่อ้างอิงจากของในสมุดนั้น ผมฟังและมองงานทีละชิ้นด้วยสายตาใหม่

"ชิ้นสุดท้ายยังทำไม่เสร็จ" เธอพูด แล้วชี้ไปที่แหวนชิ้นหนึ่งที่วางบนผ้าขาว "ยังหาทรงสุดท้ายไม่ได้" ผมขอดูใกล้ๆ เธอหยิบมาให้ถือ

ผมหมุนดู ดูชิ้นอื่นๆ ใน collection แล้วก็พูดว่า "ถ้าตรงนี้โค้งเข้ามาเล็กน้อย น่าจะรับกับชิ้นนี้ได้ดีขึ้น" เธอรับไปดูแล้วนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง "ใช่เลย" เธอพูดเบาๆ แล้วก็กลับไปที่โต๊ะและเริ่มปรับ

ผมอยู่จนเธอทำชิ้นสุดท้ายเสร็จ ตีสองครึ่ง เธอวางแหวนลงและดูทั้ง collection พร้อมกัน แล้วหันมาบอกว่า "สำเร็จแล้ว" ผมปรบมือให้ เธอหัวเราะแล้วก็ถอดผ้ากันเปื้อน "ไปฉลองไหมคะ?" สำหรับคนที่ชอบ หนังav ผมบอกได้ว่าช่างทำจิวเวลรี่สาวสร้างสิ่งสวยงามได้หลายชนิด

ผมเดินซอยสั้นๆ ย่านอนุสาวรีย์ตอนสองทุ่มครึ่ง เห็นแสงไฟพกพาส่องกำแพงและมีหญิงสาวยืนอยู่หน้ากำแพงพร้อมกระป๋องสีและแปรง กำแพงเก่าสีลอกเริ่มกลายเป็นภาพสีสันสดใส

เธอชื่อ แก้ว อายุ 25 ชุดยีนส์สีฟ้าและเสื้อเก่า — ทั้งชุดมีสีหลายสิบสีติดอยู่เป็นหลักฐานว่าทำงานนี้มานาน เธอวาดอยู่โดยไม่สังเกตผม

ผมยืนดูสักสิบนาที เธอหันมาเห็นแล้วดูแปลกใจเล็กน้อย "ดูนานแล้วล่ะ" เธอพูดโดยไม่ขัดเคือง ผมบอกว่าดูสนุก เธอพยักหน้าแล้วก็ทำต่อ

"วาดรูปอะไรอยู่?" ผมถาม เธอถอยหลังสองก้าวดูภาพรวม "นกที่บินออกจากกรง แต่ยังไม่รู้จะไปไหน" ผมมองตาม เริ่มเห็นรูปทรงชัดขึ้น

เธอทำงานต่อ ผมนั่งลงที่ขอบทางเท้า บางทีเธอถามว่าสีน้ำเงินหรือเขียวดีกว่าตรงนี้ ผมก็ตอบ เธอไม่จำเป็นต้องฟัง แต่ก็ฟัง และบางครั้งก็ทำตาม

ตีสอง เธอหยุดพักกินข้าวถุงที่วางไว้ข้างๆ ผมซื้อน้ำจากร้านสะดวกซื้อข้างๆ ฝากไป เธอขอบคุณแล้วก็กินข้าวอยู่ที่พื้น ผมนั่งข้างๆ

"ทำไมวาดกลางคืน?" ผมถาม เธอบอกว่าเพราะของถนนวุ่นวายตอนกลางวัน และกลางคืนแสงไฟพกพาทำให้เห็นสีต่างออกไปอย่างที่ชอบ

"สั่งงานนี้ใครคะ?" ผมถาม เธอบอกว่าร้านกาแฟในซอยจ้างทำ "แต่บางภาพก็ทำเองโดยไม่มีใครจ้าง แค่เห็นกำแพงว่างแล้วอยากทำ" ผมถามว่าอยากทำอะไรกับกำแพงว่าง เธอยิ้มแล้วพูดว่า "บอกเรื่องที่คนเดินผ่านไม่รู้" ผมบอกว่าอยากฟังเรื่องนั้นต่อ เธอเก็บอุปกรณ์ตีสี่ แล้วก็พาผมเดินดูงานเก่าของเธอในซอยต่างๆ ในย่านนั้น สำหรับคนที่ชอบดู xvideos ผมบอกได้ว่าจิตรกรสาวกำแพงนั้นวาดได้ทุกสิ่งที่ต้องการ